Μια νύχτα στο Λονδίνο, πριν από λίγους μήνες, παραλίγο να προκαλέσω ατύχημα.
Όχι γιατί πήγα εγώ να τρακάρω κάποιον. Γιατί κανείς δεν με άφηνε να αλλάξω λωρίδα.
Πλησίαζα ένα roundabout — αυτά τα κυκλικά σημεία κυκλοφορίας που οι Άγγλοι θεωρούν αδιαπραγμάτευτο κομμάτι της οδικής τους ταυτότητας. Ήθελα να μπω στην αριστερή λωρίδα. Έβγαλα φλας. Κοίταξα. Υπήρχε χώρος, αλλά κανείς δεν με άφηνε. Ο οδηγός πίσω μου κρατούσε σταθερά την απόσταση, ο διπλανός έμενε ακλόνητος στη θέση του. Δεν ήταν κακία. Ήταν κάτι πολύ πιο βαθύ: ήταν η τήρηση της ουράς (queuing). Αν ήθελα να αλλάξω ουρά θα έπρεπε να το κάνω χωρίς να αλλάξω τη θέση κανενός — κάτι που σημαίνει ότι στην Αγγλία όταν οδηγάς πρέπει να ξέρεις τον δρόμο από πριν.
Επέστρεψα στην Αθήνα λίγες εβδομάδες αργότερα. Άλλαξα λωρίδα και ένας άγνωστος οδηγός μου έκανε νόημα: «Πέρνα, κοπέλα μου.» Δεν το είπε επειδή ακολούθησε κάποιον κανόνα. Το είπε επειδή εκείνη τη στιγμή αξιολόγησε την κατάσταση, αποφάσισε ότι ήταν λογικό να περάσω εγώ και έπραξε αναλόγως. Ένιωσα μια παράξενη ζεστασιά. Την ονόμασα «η αλληλεγγύη του μπουλουκιού».
Λίγο αργότερα, ακούγαμε τη σειρήνα ενός ασθενοφόρου. Κανείς δεν κινήθηκε...
Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου και την πλήρη ψυχολογική ανάλυση για τη σχέση μας με την εξουσία και τον «επιτελεστικό θυμό» στο shetalks.gr:
