Ηγεσία, γυναίκες και εταιρική κουλτούρα


τα βιβλία lean in και careless people δίπλα δίπλα


Υπάρχουν βιβλία που τα αγοράζεις επειδή κάποιος σου τα σύστησε, και υπάρχουν βιβλία που τα αγοράζεις επειδή κάποιος προσπάθησε να σε εμποδίσει να τα διαβάσεις. Το Careless People της Sarah Wynn-Williams, πρώην στελέχους της Meta/Facebook, ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Λίγο πριν την κυκλοφορία του, η εταιρεία κινήθηκε νομικά για να εμποδίσει την προώθησή του και απαγόρευσε στη συγγραφέα να το προωθεί ή να μιλάει δημόσια γι’ αυτό. Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο: το βιβλίο εκτοξεύτηκε στις λίστες ευπώλητων. Ο νόμος του Streisand δεν διαψεύδεται ποτέ: η απαγόρευση είναι το καλύτερο marketing που μπορεί να έχει ένα βιβλίο.


Κι εγώ λοιπόν το αγόρασα. Δεν θα το αγόραζα ίσως τόσο γρήγορα αν δεν με είχε ιντριγκάρει η ίδια η προσπάθεια φίμωσης. Το διάβασα, λοιπόν, με μια περιέργεια που δεν ήταν καθαρά λογοτεχνική, αλλά πιο προσωπική: πόσο σίγουρες μπορούμε να είμαστε, τελικά, για τα επαγγελματικά πρότυπα που ακολουθούμε; Γιατί το κύριο πρόσωπο που εμφανίζεται στο βιβλίο δεν είναι άλλο από τη Sheryl Sandberg -τη γυναίκα που για μια ολόκληρη γενιά επαγγελματιών γυναικών υπήρξε συνώνυμο της ενδυνάμωσης και τα βιβλία της οποίας είχα διαβάσει όταν έπαιρνα αποφάσεις για την επαγγελματική μου πορεία.


Η δική μου εμπειρία με το Lean In

Σε προηγούμενο άρθρο μου είχα αναφερθεί στη συμμετοχή μου σε ένα Lean In circle (δείτε το εδώ) μία από τις μικρές ομάδες γυναικών σε θέσεις ηγεσίας που εμπνεύστηκαν από το ομώνυμο βιβλίο της Sandberg. Δεν ήταν εμπειρία που τη βίωσα επιπόλαια. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις πήρα πρακτικά μαθήματα για τον επαγγελματικό στίβο -πώς να διαπραγματεύεσαι, πώς να μιλάς σε ένα δωμάτιο γεμάτο άντρες, πώς να μην απολογείσαι για τη φιλοδοξία σου. Αλλά κέρδισα κάτι πιο σημαντικό από τεχνικές: μια ουσιαστική κατανόηση του τι σημαίνει γυναικεία αλληλεγγύη και φιλία στην πράξη, όχι στη θεωρία.


Το ερώτημα που μου γεννήθηκε διαβάζοντας το Careless People ήταν το εξής: αν αυτή η εμπειρία ήταν πραγματικά ωφέλιμη για μένα, πόσο τελικά με αφορά ο πραγματικός χαρακτήρας ή τα προσωπικά κίνητρα της γυναίκας που στάθηκε η αφορμή γι’ αυτό;




Για το υπόλοιπο άθρο διαβάστε εδώ


Μια ζωή χωρίς τελευταία λόγια

 Όταν ήμουν μικρή είχα δει μια ταινία δράσης με νίντζα. Ήταν μια ομάδα νίντζα που μόλις είχε επιτεθεί σε ένα κτίριο (δεν θυμάμαι την πλοκή, ...